's Schnurre

Schnurre kummt vieliecht vun „Schnorre“ weil nämlich 's giht jô auw dôdrum, daß ma ebbes ver ummesunschd kriet.
Friir, dô isch so ab 'em schmuzi Dorschdi 's jung Chores - vakleidt un d'Larf uff - durch 's Dorf zoje un hedd um Gutsle, Geld un z'Dringe gschnorrt. Vun da Äldere, selle wu im Jôhr vorher schu rumgliejrt sinn, hedd ma ball mitgriejd, was vun wäm krieje duusch: Bim Pfarrer en Moschd, bim Begg ä siß Stiggl, bi 's Hansa's en Mohrekopf. Bi ä paar wu ä bissl knibbi ware - unn 's hidd no sinn - hedd ma d'Larf razieh miese, damit se da ned zweijmôl ebbs hänn gänn miese. Ma isch awwà nedd bloß in d'Läde gônge, es hedd auw bi normale Lidd ebbs gänn. Bim Werner Karle än Schnaps oddà auw zwii, wenn länga hugge gebliwwe bisch. 's isch na als schu schwär gwä heimzkumme, da Rônze vull mid siße Stiggle un Schnaps. Zu da Heier Fônni sinn se als auw gärn gônge, war selle doch auw ä rächde Fasenachdere. Ä Blos isch ämôl am ä Fasenachdsomschdi zu re nahkumme, grad wu se am Staffelnabuze war. Wu se d'Larfe gsä hedd, hedd glich gseijd: „Kumme nu ring“. Awwà da Buzämer hedd se dô dabi nedd gmeijnd, gell Joe!
Hidd, wu d'Hälfd vun da Läde zu isch, liere se auw no rum. Awwe mähna bi da Dôndene, bi 'm Ungel und bi da Grooßl. Vieliechd sinn se dô bessà uffghowe.